Terapia systemowa rodzin

Założenia systemowe

Psychoterapia systemowa charakteryzuje się podejściem systemowympsychologią systemową i ogólną teorią systemów. Występuje zarówno w formie terapii oraz psychoterapii. Ma charakter interakcyjny. Jej rozwój przypadał na lata 40. i 50. w USA.

Najistotniejsze mechanizmy i pojęcia tego podejścia to:

  • Rodzina jest otwartym systemem społeczno-kulturowym, do optymalnego funkcjonowania niezbędna jest równowaga między poczuciem ja a przynależnością do rodziny.
  • Nacisk kładzie się na strukturę, czyli sieć wymagań funkcjonalnych (o stałych cechach), które warunkują interakcje.
  • Konieczne jest utrzymanie pewnej hierarchii, zaburzenie następuje wówczas, gdy struktura rodziny jest za mało elastyczna, uniemożliwiająca jej przystosowanie się do zmian rozwojowych lub wymogów otoczenia.
  • Symbol zdrowia stanowią możliwości adaptacyjne jednostki i systemu.
  • Granice, koalicje, podsystemy – różnicują i rozwijają system.

Celem terapii jest zmiana struktury rodziny (w sytuacji kryzysu), zmiana granic (zbyt płynnych lub zbyt sztywnych).

Proponowane techniki terapeutyczne to zespół mechanizmów zaproponowanych przez Berta Hellingera i w pierwszej fazie nazwanych Konstelacjami Rodzinnymi.

Terapia systemowa rodzin to przewartościowanie, wprowadzenie nowych informacji (uzyskanie odmiennej perspektywy poznawczej ułatwiający rodzinie nowy sposób odnoszenia się), odtwarzanie interakcji, restrukturyzacja – zakreślenie granic – wyjaśnianie i modyfikacja interakcji.